Jouw menstruatieverhaal is belangrijk. Het is belangrijk omdat we, in een wereld die profiteert van onze schaamte, door ons uit te spreken over hoe wij zoiets natuurlijks als menstruatie ervaren, de samenleving laten weten dat we niet zullen zwijgen. Of je verhaal nu pijn heeft veroorzaakt of juist iets is wat je koestert: door het te vertellen help je iedereen te genezen die zich heeft moeten schamen voor het bloeden.
Ik heb een aantal mensen bij elkaar gezocht die zich hun eerste menstruatie nog konden herinneren, en heb hen gevraagd hun verhalen te delen. Hun verhalen geven slechts een glimp van hoe het is om voor het eerst ongesteld te worden. Lees verder en laat je inspireren!
Honkbal en… bloed?
Verhaal van Samantha, 28
Ik was dus met mijn vader en ooms bij een honkbalwedstrijd van de Cleveland Indians. Ik moest naar het toilet en mijn vader liep met me mee. Ik ging het hokje in en wist meteen dat er iets mis was. Waarom zat er bloed in mijn slipje? Waarom deed mijn buik pijn? Nadat ik mezelf zo goed mogelijk had schoongemaakt en mijn broek met toiletpapier had opgevuld, was ik lijkbleek toen ik naar buiten ging om mijn vader te ontmoeten. Ik vertelde hem dat ik bloedde. Hij, als echte vader, draaide me om om te zien waar. Ik vertelde het hem en hij raakte in paniek. Via een telefooncel belde hij mijn moeder en bracht me vervolgens met spoed naar huis.
Mijn moeder zette me in bad en belde de dokter. Waarom bloedde ik?
Ik was voor het eerst ongesteld geworden. Ik was 7 jaar oud. Ik had geen idee dat dit mij zou overkomen. Ik kreeg heel snel uitleg. Nee, ik ging niet dood. Ja, dit zou vaker gaan gebeuren. Ja, ik was nog steeds een klein meisje. Nee, echt, ik ging niet dood.
Achteraf gezien is het een grappig verhaal om te vertellen, maar destijds was het behoorlijk traumatisch. Het was absoluut eng. Ik voelde me vernederd, vooral omdat ik nog zo jong was. Ik was bang voor tampons in de zomermaanden, dus als ik ongesteld was (hoewel dat sporadisch gebeurde – ik wist minstens drie jaar lang nooit wanneer het zou komen), waren zwembadfeestjes en waterparken uitgesloten. Ik haatte mijn lichaam. Ik voelde me verraden. Mijn moeder vroeg me er niet over te praten met mijn beste vriendinnen, omdat zij ‘het gesprek’ nog niet hadden gehad.
Ik zou willen dat menstruatie in de jaren ’90 minder taboe was geweest. Ik zou willen dat het makkelijker was om erover te praten. Ik zou echter niet per se willen dat ik er niet zo vroeg mee was begonnen. Ik heb het gevoel dat het mijn kijk op mijn lichaam heeft gevormd, in positieve en negatieve zin. Ik geloof in voorlichting en in iets terugdoen. Ik wil niet dat een ander meisje bang is of niet beschikt over wat ze nodig heeft. Ik probeer iets terug te doen en doneer maandverband, tampons en boeken over seksuele voorlichting aan vrouwenopvangcentra wanneer ik kan. Het is niet veel, maar het is alles wat ik kan doen. Voorlopig.
Papa weet het niet altijd het beste
Verhaal van Jessica, 27
Ik ben opgegroeid met alleen mijn vader en mijn broers, dus toen ik voor het eerst ongesteld werd, had ik niemand om erover te praten. Ik had eerder tegen mijn vriendinnen gelogen dat ik al ongesteld was. Dus kwam ik rustig thuis van school, vroeg ik mijn vader om te gaan zitten en zei toen: „Pap, je moet me even naar de apotheek brengen, zodat ik met een mevrouw kan praten.“ Hij begon te lachen en vroeg waarom. ‘De buitenste laag van mijn baarmoeder wordt afgestoten en ik moet met een vrouw praten.’
Ik denk dat ik daardoor altijd het gevoel had dat het iets was waar je niet over kon praten. Pas toen ik wat volwassener was en oudere vriendinnen had, begon ik me wat meer op mijn gemak en ontspannen te voelen bij het hele gebeuren.
Een relatie met wisselende gevoelens van liefde en haat
Verhaal van Vanessa, 34
Mijn menstruatie was altijd onregelmatig. De eerste keer had ik bijna drie weken lang bloedingen. Daarna gingen er een paar maanden voorbij voordat ik weer ongesteld werd. Ook toen duurde het weer 2 tot 3 weken, waarna er weer een paar maanden verstreken voordat ik weer ongesteld werd. Ik zag er enorm tegenop – de pijn was al moeilijk te verdragen, maar de hevige bloeding was nog moeilijker te verwerken.
Toen ik seksueel actief werd, had ik een haat-liefdeverhouding met mijn menstruatie. Ik vond het heerlijk als ik ongesteld werd, omdat dat betekende dat ik niet zwanger was. Maar ik had een hekel aan de pijn en het gevoel dat ik vies was. Ook na de geboorte van mijn kinderen bleven mijn gevoelens hetzelfde. Ik heb nu een spiraaltje, waardoor ik niet meer ongesteld word.
Wat mijn dochters betreft, praat ik er met hen over op een manier die bij hun leeftijd past. Eerlijk gezegd heb ik geen echt plan. Ik wil me graag laten leiden door wat zij aangeven, met open communicatie, steun en aanmoediging wanneer ze dat nodig hebben.
De mooiste tijd
Verhaal van Jenny, 34
Ik was dus een laatbloeier en ik herinner me dat ik in de dansles van de 7e klas zat en alle meisjes het hadden over hun menstruatie, terwijl ik die nog niet had. Ik voelde me een buitenbeentje, vooral toen ze me vroegen of ik ‘m al had gekregen. Toen, een paar weken later, liep ik naar huis en stopte ik even bij de school van mijn moeder om naar het toilet te gaan, en daar was het dan – een klein beetje rood, zo groot als een kwartje. Ik was zo blij. Ik rende naar de klas van mijn moeder om het haar te vertellen en ik herinner me dat ze zo blij voor me was; ze nam me mee om een nieuwe ‘volwassen damesoutfit’ te kopen. Wat een bijzondere herinnering voor mij.
Herinner je je je eerste menstruatie nog? We horen er graag over!
foto: met dank aan Pinterest
