Toen ik een tiener was, was mijn vagina een groot probleem. Ze was ontzettend humeurig. Ze was uiterst mysterieus. Ze was buitengewoon minuscuul. Het voelde alsof er een bakstenen muur de almachtige ingang naar mijn intieme delen blokkeerde. Lange tijd wist ik niet eens zeker of ik wel een vaginakanaal had, omdat het onmogelijk was om erbij te komen, er iets mee te doen en… er plezier aan te beleven. Nu ik beter bekend ben met mijn eigen anatomie, realiseer ik me dat genot voor mij NIETS te maken heeft met de vagina en ALLES te maken heeft met de glorieuze clitoris. Wie heeft er nog penetratie nodig als je cunnilingus hebt, heb ik gelijk, MIJN LICHAAM?
Maar ik dwaal af. Ik wilde dolgraag een emotioneel stabiele, volkomen ongecompliceerde vagina waar ‘gemakkelijk een penis in past’. Ik wilde ook graag een tampon kunnen inbrengen, of nog beter een menstruatiecup (hoewel ik toen nog geen idee had dat zulke siliconen cilinders voor de menstruatie al waren uitgevonden). Jaren en jaren en jaren lang droeg ik wegwerpmaandverband (en bleef ik maagd) tot ik begin twintig was. Uiteindelijk ontdekte ik na een bezoek aan een gynaecoloog dat de reden waarom ik zoveel moeite had, was dat ik iets had dat een ‘gesepareerd maagdenvlies’ heet, wat, als je er niet bekend mee bent, een enorme hoeveelheid maagdenvlies is (de medische term ervoor). Er zit namelijk één dikke band dwars over de opening van de vagina, en dat was precies de oorzaak van dat ‘bakstenen muur’-gevoel. Het mysterie was opgelost. Mijn vagina was niet humeurig of microscopisch klein. Er zat gewoon veel maagdenvlies.
Dus deed ik wat iedereen met een enorme hoeveelheid maagdenvlies zou doen. Ik heb het operatief laten verwijderen. Nu kan ik tenminste zeggen dat ik mijn maagdelijkheid aan een dokter heb verloren. Dat is best cool, toch? Maar zelfs nadat ik officieel mijn operatief verwijderde maagdenvlies had verloren (op de rijpe leeftijd van 21), had ik op de een of andere manier NOG STEEDS moeite om er een propje katoen in te proppen. Misschien kwam het door zenuwen, angst en trauma’s uit mijn maagdelijke dagen van weleer. Misschien kwam het door mijn gebrek aan ervaring met voorwerpen die geen penis waren. Misschien protesteerde mijn onderlichaam tegen chemicaliën, bleekmiddel en synthetische stoffen die van binnenuit schade aanrichtten zonder dat ik het doorhad.
Wat het specifieke probleem ook was, het lukte me maar een paar keer om een tampon in te brengen, en dat kwam vooral doordat ik op reis was, ontzettend veel rondliep en de kans bestond dat ik in een zwembad zou gaan zwemmen. Maandverband was dus niet echt een optie. Maar afgezien van die enkele gevallen, moest ik mijn toevlucht nemen tot een ontzettend oncomfortabel, vies aanvoelend en luidruchtig maandverband (een term die ik verafschuw). Hoe oud, hoogopgeleid of seksueel bevrijd ik ook werd, tampons maakten me nog steeds bang. Wat als ik een toxische shock zou krijgen? Wat als ik het touwtje niet kon vinden? Wat als mijn baarmoeder HET IN Z’N GEHEEL ZOU OPSLIKKEN EN IK DAN 9 MAANDEN LATER EEN GRIEZELIGE TAMPONBABY ZOU BAREN?
Het was me allemaal te veel. Ik legde me neer bij mijn ellendige lot als eeuwige gebruiker van wegwerpmaandverband en ging verder met mijn leven. Totdat ik een podcast over menstruatie begon, genaamd The Crimson Wave, en de ene na de andere gast mij de menstruatiecup aanraadde. „Wat is dat voor een menstruatiecup waar jullie het over hebben?”, vroeg ik, niet gelovend dat er ook maar één ander product zou kunnen werken voor mijn lastige lichaamsdelen. Maar toen zei mijn derde vriendin: “JESS. Juist JIJ zou het eens moeten proberen, aangezien je tampons haat, geen fan bent van maandverband en een MENSTRUATIEPODCAST hebt”. Ik bedoel, ze hadden geen ongelijk. Zoals het gezegde luidt: “Als je iets niet leuk vindt, verander het dan”. Ik had ervoor gekozen om het minder bekende gezegde te volgen: “Als je iets niet leuk vindt, blijf het dan gebruiken tot je 26 jaar oud bent en ook tot je sterft”. Maar ik dacht: ik ga het eens anders aanpakken, lekker wild en gek doen en iets nieuws proberen. Wat had ik te verliezen? Mijn gevoerde kruis was al een lijdensweg en slechter kon het toch niet worden.
Dus kocht ik een menstruatiecup bij een natuurvoedingswinkel. Hoewel hij duurder was dan wegwerpproducten, bedacht ik dat als dit zou werken, ik er nog vijf jaar mee zou kunnen doen en dat zou een enorme besparing opleveren. Maar hoewel ik super enthousiast was over de mogelijkheid om een vagina-vriendelijkere optie te ontdekken, was ik toch bang dat deze optie me net zo in de steek zou laten als de andere. Dus liet ik de cup vier cycli lang in de verzegelde doos zitten. Elke maand keek ik er sceptisch naar, schudde mijn hoofd en sjokte mopperend naar de wc om het plakgedeelte van WEER een triest maandverbandje los te trekken en aan mijn teleurstellende slipje te plakken.
Op een gegeven moment maakte ik rechtstreeks oogcontact met de cup, gooide alle terughoudendheid overboord en riep: „Ach, wat maakt het ook uit! Ik waag de sprong”, wat toevallig ook precies was wat ik zei toen ik voor het eerst een penis zag. Ik scheurde de doos open, las de instructies, probeerde een vouwtechniek uit waarvan ik hoopte dat die voor mij zou werken, sloot mijn ogen, spreidde mijn schaamlippen, tilde mijn been op, haalde diep adem en waagde die verdomde sprong. Tot mijn verbazing gleed de cup er zo in, en niet alleen dat: ik voelde hem nauwelijks in me zitten. Het was dat ‘niets-voelen’-gevoel waarvan mijn vriendinnen altijd zeiden dat ze dat ervoeren met tampons. Het was precies zoals ik had gedroomd en ik was in de wolken. De cup vulde zich gedurende de dag en ik was helemaal vergeten dat dit ongelooflijke product in mij aan het werk was. Twaalf uur later, terwijl ik mijn blaas leegmaakte, zei ik: ‘O ja! Ik moet… hem nu wel even leegmaken, denk ik?” En dat deed ik. Ik perste een beetje, pakte het touwtje vast, trok stevig, en weer gleed hij er zo uit. Het ging zo soepel als vagina-boter. Ik goot het bloed in het toilet, waste de cup af, en er ging hij meteen weer in. Geen zenuwen. Geen angst. Alleen maar gelukzaligheid.
Dat was twee jaar geleden en ik heb er nooit spijt van gehad. De cup WAS mijn redding en is dat nog steeds. En het allerbeste is dat ik er nog steeds orale seks mee kan krijgen terwijl hij erin zit. Wie heeft er nou penetratie nodig als je cunnilingus hebt, toch, MIJN LICHAAM?
Wil je meer lezen? Ga dan naar http://msjessbeaulieu.tumblr.com
foto: met dank aan Pinterest
