Door: CassClemmer
In het hele land halen mensen hun regenboogbretels weer tevoorschijn en slaan ze een voorraad glitter in – allemaal om samen te komen tijdens deze feestmaand voor de queer-gemeenschap. En hoewel we het verdienen om even stil te staan bij de vreugde van ons bestaan en ons voortbestaan, is de maand zelf langzamerhand meer gericht geraakt op feesten, ‘trendy’ activisme door grote bedrijven en overal wapperende regenboogvlaggen dan op het echte, dagelijkse leven en de worstelingen van queer-mensen.
Pride begon met een zwarte transvrouw die zich verzette tegen politiegeweld. Daar is onze beweging ontstaan – zowel onze vreugde als ons verdriet vinden hun oorsprong in dat moment. En toch, temidden van ons drankgelag en onze regenboog-shopping bij Target, hebben onze blanke, mainstream gemeenschappen bewegingen als Black Lives Matter en Never Again van zich afgeschud, alsof ze geen deel zouden mogen uitmaken van Pride-maand.
Ik hoor maar al te vaak van zowel bondgenoten als mede-LGBTQ’ers dat we ons niet moeten richten op de negatieve kanten van het leven, omdat Pride een feest is. Maar een feest ter ere van wie? Natuurlijk hebben we de afgelopen jaren een lange weg afgelegd, maar onze aandacht is vooral uitgegaan naar kwesties die de cisgender, homoseksuele, blanke man uit de middenklasse aangaan.
Waar is er ruimte om over seksisme te praten? Waar is er ruimte om over racisme te praten? Waar is er ruimte om over zelfmoord te praten?
We hebben de neiging om deze kwesties af te schuiven op de betreffende maanden, alsof Pride niet nauw verbonden is met de marginalisering van alle gemeenschappen.
Pride is versnipperd. We juichten de Pride-reclame van Coca-Cola toe, terwijl we nalieten kritiek te leveren op hun oneerlijke arbeidsomstandigheden en kapitalistisch geweld. We rouwen om sterren die zelfmoord hebben gepleegd, terwijl we niet willen erkennen dat het zelfmoordcijfer onder transjongeren onvoorstelbaar hoog is. We gooien de ‘Me Too’-beweging aan de kant, terwijl ik niet eens kan tellen hoe vaak ik tijdens Pride seksueel ben lastiggevallen.
Pride is niet voor iedereen een veilige plek, en we moeten het absoluut beter doen. Het is tijd om de stem van de blanke, cisgender homoseksuele man minder centraal te stellen en erop aan te dringen dat de beweging voorrang geeft aan de behoeften van degenen die in de marge leven. Want zeg nou zelf… wie heeft Pride ook alweer in het leven geroepen?
foto: met dank aan Pinterest
